ايمان مذهبى از مباحث پيش روشن شد كه انسان نمىتواند بدون داشتن ايده و آرمان و ايمان ، زندگى سالم داشته باشد و يا كارى مفيد و ثمربخش براى بشريّت و تمدّن بشرى انجام دهد . انسان فاقد هرگونه ايده و ايمان ، يا به صورت موجودى غرق در خودخواهى در مىآيد كه هيچ وقت از لاك منافع فردى خارج نمىشود ، و يا به صورت موجودى مردّد و سرگردان كه تكليف خويش را در زندگى در مسائل اخلاقى و اجتماعى نمىداند . انسان دائما با مسائل اخلاقى و اجتماعى برخورد مىنمايد و ناچار بايد عكس العمل خاصّى در برابر اين گونه مسائل نشان بدهد . انسان اگر به مكتب و عقيده و ايمانى پيوسته باشد تكليفش روشن است ، و امّا اگر مكتب و آيينى تكليفش را روشن نكرده باشد همواره مردّد بسر مىبرد ، گاهى به اين سو كشيده مىشود و گاهى به آن سو ، موجودى مىگردد ناهماهنگ . آرى ، در اصل ضرورت پيوستن به يك مكتب و يك ايده ترديدى نيست . آن چيزى كه لازم است مورد توجّه واقع شود اين است كه تنها ايمان مذهبى قادر است انسان را به صورت يك « مؤمن » واقعى در آورد ، هم خودخواهى و خودپرستى را تحت الشّعاع ايمان و عقيده و مسلك قرار دهد ، و هم نوعى « تعبّد » و « تسليم » در فرد ايجاد كند بطورى كه انسان در كوچكترين مسأله‌اى كه مكتب عرضه مىدارد به خود